NIUSY: Reportaże: Niech się święci... 27 marca!

Bramka SMS

Forum NIUSów

NIUSY > Reportaże

Niech się święci... 27 marca!

Ela Drzewiczewska

Ktoś mądry zadbał, by o teatrze nie zapomniano i obwołał 27 marca Międzynarodowym Dniem Teatru. To dzień szczególny, tym bardziej, że sztuki teatralne powoli stają się nam obce. Ktoś słyszało prowokacjach Sarah Kane, lecz kim jest Grzegorz Jarzyna czy Krzysztof Warlikowski przeciętny Polak po prostu nie wie. A inni? Tak znani jak Krystian Lupa czy Anna Augustynowicz? Tadeusz Kantor? A ci mniej znani, lecz bardzo utalentowani? Nie mamy czasu ani chęci na teatr, o czym może świadczyć choćby frekwencja na Bramacie.
I Liceum Ogólnokształcące jako nowoczesna placówka prezentująca odpowiedni poziom (?), nie zapomina o uczczeniu tak ważnych dni jak Dzień Wiosny, Dzień Patrona Szkoły czy właśnie Dzień Teatru. W tym roku z okazji tego ostatniego przygotowano imprezę naprawdę ciekawą i ważną, a to do niedawna była rzadkość w naszej szkole. Oferta organizatorów była może skromna, lecz to tylko pozór. Można było wziąć udział w konkursie wiedzy o teatrze, a następnie udać się na salkę gimnastyczną, gdzie zaaranżowano małą scenę. Czarne zasłony, odpowiednie oświetlenie, jurorzy- profesjonaliści... to dodawało imprezie uroku i tchnęło trochę artyzmu w tak banalne i przyziemne miejsce jak wspomniana salka.

Klasy pierwsze, klasy twórcze

Tego dnia salkę wypełniła skromna w ilości, lecz wierna widownia, a także artystyczny duch, którego tak brakuje naszemu liceum. Siedem klas pierwszych przygotowało krótkie scenki, które oceniało jury, i z których później wybrano najlepszą. Na pierwszy ogień poszła klasa I B ze sztuką "Pić albo nie pić"- nienatrętnym moralitetem, scenką prostą, ale ważną. Ta prostota dodawała głębi treści, tak samo odpowiednia muzyka. Dla mnie spektakl był ciekawie pomyślany jako wariacja na temat alkoholizmu, krótka opowieść o problemie zwykle pomijanym. Szkoda tylko, że propozycja klasy I B przepadła w zestawieniu z innymi scenkami, które operowały zupełnie innym językiem, były bardziej dynamiczne i porywające. Szkoda, gdyż występ poruszył kwestię wyboru, który większość z nas ma już za sobą- pić czy nie pić- i konsekwencji owego wyboru.
Kolejną scenką było "Setki razy" oparte na tekście Schaeffera, w głównej i jedynej roli wystąpił Hubert Biczkowski. Scenka ta nie była rewelacją dnia, jednak miała swój urok i bardzo mocny finał, w którym artystyczna wizja zderzyła się z prozą życia. Występ był dość dobry, zabrakło w nim chyba jednak świeżości i swoistej magii, która czaruje widza.

Panie Panowe - Dnia Teatru Akt Drugi!

Po I F, IC i "Szczęśliwe wydarzenie" wg Mrożka- scenka zrealizowana z polotem i widocznym zaangażowaniem, która niejednego ubawiła wykreowaną wizją domu i rodziny go zamieszkującej. Co typowe dla Mrożka, komizm mieszał się z tragizmem, a całość była przesycona absurdem i groteską, lecz nie mniej groteskowa niż otaczający nas świat. Ja jestem jak najbardziej na tak. Później klasa IE i ich projekt "Kobieto, puchu marny"- projekt dobry, momentami bardzo zabawny, jednak w ogólnym rozrachunku- blady. Było dość dobrze technicznie, sam pomysł też ciekawy, ale znowu brakło chyba lekkości i puenty. A może po prostu się czepiam, w końcu i tak "każda recenzja jest krzywdząca". Za ewentualne krzywdy przepraszam z góry!
Po I E na scenie pojawił się genialny duet, czyli Stefan i Adrian z IC, wspomagani przez Michała Krzywaźnię z IV E. Jak było? Dla mnie bomba, mogłabym chłopaków ozłocić za świetne poczucie humoru, genialne pomysły i ogólny klimat jaki stworzyli. Re-we-lac-ja! Gratuluje twórcom świetnego wyczucia i zmysłu scenicznego, otwartości i świeżości patrzenia na aktorstwo. Czapki z głów!

Finał akcji teatralnej...

Po IE scenę zajęła IA z krótkim "Wszystko przez te baby" na motywach "Ty i ja" Czechowa. Ambitny plan realizacjy dzieła twórcy trudnego może zaskakiwać u młodych aktorów, za sam pomysł należą im się więc brawa, choć gra była momentami nierówna i było sporo niedociągnięć. Jak by nie było, gratulacje za "dobre chęci", które na tym poziomie przeglądu teatralnego mogą jeszcze coś znaczyć. Klasę IA zakasowała jednak IH z przekomicznym projektem parodii telewizyjnej opery mydlanej. W projekt wmieszała się prawie cała klasa, co zaowocowało powstaniem rewelacyjnego widowiska, które świadczy o tym, że teatr jednak nie jest całkiem obcy młodym. Ode mnie wielkie brawa dla wszystkich razem i każdego po kolei i wielka prośba- więcej!!!

A do miodu łyżkę dziegciu...

Konkurs na najlepszą scenkę wygrała oczywiście klasa IH, mój zdecydowany faworyt zaraz przed IC, chciałabym jeszcze wspomnieć o samej idei "obchodów" tego szczególnego dnia. Otóż sam pomysł jest rewelacyjny, szkoda tylko, że nie każdy mógł być tego dnia w zaaranżowanym przybytku Melpomeny. Uniemożliwiły to warunki i rozmiar sali, ale też brak zaproszenia ze strony organizatorów. Praktycznie na widowni zasiadały tylko osoby z pierwszych klas i parę osób "spoza". Tak więc to, o czym piszę dla większości uczniów jest tematem kompletnie obcym. "Dzień Teatru? A gdzie to było? Czemu nic nie wiedzieliśmy, czemu nie mogliśmy tego zobaczyć?" No właśnie- czemu uniemożliwia się licealistom uczestnictwa w imprezie organizowanej m.in. przez i dla nich? To bardzo ładnie wygląda w teorii: "szkoła organizuje również obchody Międzynarodowego Dnia Teatru", to tekst jak z informatora dla gimnazjalistów, jednak czy ten dzień ma upływać pod hasłem sztuki dla sztuki, dla dobrego wrażenia? Mimo to- idea takich spotkań jest wg mnie cudowna i szkoda by było ją porzucić. Dla mnie, choć wkrótce opuszczę kochane (?) liceum, ten szczególny dzień zwycięstwa sztuki nad prozą życia codziennego powinien na stałe wpisać się do kalendarza szkolnych imprez. Oby więcej takich dni, więcej takich uczestników i takiego artystycznego klimatu! Jeszcze raz brawa!!!